Μερικές εβδομάδες μετά την άφιξη του Τζίμη, λάβαμε ένα απεγνωσμένο τηλεφώνημα από ένα φίλο κάποιου ηλικιωμένου ιδιοκτήτη. Η ιδιοκτήτρια, τυφλώθηκε εντελώς μετά από χρόνια προβλήματα και δεν μπορούσε πλέον να φροντίζει το αγαπημένο της γαϊδουράκι το οποίο χρησιμοποιούσε για εργασία.

Σας συστήνουμε τον Τζίμη! Μπορεί τα αυτάκια του να γέρνουν προς τα πίσω, όμως παρά τις αμέτρητες φωτογραφίες που του έχουμε βγάλει, τέντωνε τα αυτιά του όταν ήδη η φωτογραφική μηχανή έκανε κλικ!! Θα έχετε διαβάσει πολλές τραγικές ή και λυπητερές ιστορίες σχετικά με γαϊδουράκια τα οποία έχουμε μαζέψει , όμως αυτή είναι μια υπέροχη ιστορία.

Σάλυ

Στις 18 Ιανουαρίου 2011, λάβαμε ένα τηλεφώνημα από κάποιον ο οποίος μας ζητούσε αν μπορούσαμε να παραλάβουμε το γαϊδουράκι του πατέρα του. Ο πατέρας του ήταν πολύ άρρωστος στο νοσοκομείο αντιμετωπίζοντας πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας. Ανησυχούσε πολύ για το γαϊδούρι του πατέρα του καθώς ο ίδιος δεν μπορούσε να το φροντίζει αφού ζει μακριά από το χωριό και επίσης δεν υπήρχε κανένας άλλος διαθέσιμος να τον βοηθήσει με αυτό το θέμα.

Ελπίδα για την Πωλίνα

Η Πωλίνα είναι πάνω από 25 ετών και υπήρξε ένα πολύ αγαπητό γαϊδούρι που ανήκε σε μία πολύ ηλικιωμένη ιδιοκτήτρια. Όπως με τα περισσότερα εργαζόμενα γαϊδούρια εδώ, έτσι και η Πωλίνα χρησιμοποιούταν για όλες τις δουλειές – μετέφερε ελιές και λαχανικά, καυσόξυλα και όλα τα συναφή. Η ιδιοκτήτρια πάλευε για να βρεί πεταλωτή για να περιποιηθεί τις οπλές της Πωλίνας, κάτι το οποίο ήταν πολύ ανησυχητικό αφού οι δύο μπροστινές οπλές της είναι πολύ παραμορφωμένες. Η ιδιοκτήτρια της έμαθε για εμάς και ένιωσε ότι το γαϊδούρι της θα λάμβανε την σωστή φροντίδα και περιποίηση που χρειαζόταν εάν έστελνε την Πωλίνα κοντά μας.

Μία νεαρή γυναίκα, η οποία ζει στον Άγιο Ιωάννη Αγρού, επικοινώνησε μαζί μας καθώς είχε ακούσει πως κάποιος ιδιοκτήτης γαϊδουριού, σκόπευε να πυροβολήσει ή να εγκαταλείψει το γαϊδούρι του αφού δεν μπορούσε πλέον να το συντηρεί. Μίλησε στον ιδιοκτήτη για το Καταφύγιο και τότε εκείνος μας τηλεφώνησε για να ρωτήσει εάν θα μπορούσαμε να το πάρουμε κοντά μας. Στις 9 Ιουνίου πήγαμε να παραλάβουμε τον Μάρκο. Ο ιδιοκτήτης του δεν ήθελε στα αλήθεια να πυροβολήσει ή να εγκαταλείψει τον Μάρκο – απλά δεν είχε πλέον την οικονομική ευχέρεια να τον συντηρεί και σκέφτηκε πως δεν είχε άλλη επιλογή -.

Τα δύο γαϊδουράκια τα οποία φιλοξενούνταν στον Ζωολογικό Κήπο Λεμεσού, μας ήταν γνωστά, καθώς η Λειτουργός Ευημερίας του Καταφυγίου μας, έκανε την επίσκεψη της μερικές φορές κάθε χρόνο για να δεί πως περνούσαν και αν χρειαζόταν να προσφέρει την βοήθεια της. Οι υπεύθυνοι του Ζωολογικού Κήπου, επικοινώνησαν μαζί μας τον Μάϊο του 2010 για να μας ενημερώσουν ότι θα έκλειναν το μέρος για ένα χρονικό διάστημα και ήθελαν να αφήσουν τα δυό τους γαϊδουράκια κοντά μας. Έτσι, στις 3 Ιουνίου,ο Λιμνατίτης και ο Σταχτής εντάχθηκαν μαζί μας στο Βουνί.

Η Λίντυ αγοράστηκε ως κατοικίδιο για τα παιδιά κάποιου ιδιοκτήτη. Δυστυχώς δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον εκ μέρους των ιδιοκτητών κι έτσι η Λίντυ είχε μόνο τα πρόβατα για συντροφιά. Εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών, ο ιδιοκτήτης της δεν μπορούσε να πληρώνει για την τροφή των ζώων του κι έτσι μας ρώτησε εάν θα ήταν εφικτό να πάρουμε την Λίντυ στο Καταφύγιο μας.

Ο ιδιοκτήτης του Ρομπέρτο έκανε τα πάντα για το γαϊδουράκι του όμως εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών, ο ιδιοκτήτης έπρεπε να βρεί μία πλήρη απασχόληση στη πόλη και είχε πολύ λίγο χρόνο για να φροντίζει τον Ρομπέρτο. Έτσι, ζήτησε από ένα φίλο του ο οποίος διατηρούσε μία φάρμα με αγελάδες, να πάρει τον Ρομπέρτο κοντά του. Πέρασαν κάποιοι μήνες μέχρι ο ιδιοκτήτης να ξαναδεί το γαϊδουράκι του, όταν ήρθε ο καιρός να μας συνοδέψει με τον πεταλωτή για να φροντίσουμε τις οπλές του.

Δεν ξέρω πως είχε συμβεί. Πιστέυω ότι ο διοκτήτης μου δεν με ήθελε πλέον επειδή το ένα μου πόδι βρισκόταν σε άσχημη κατάσταση. Συνήθιζε να με δένει στα δέντρα και το σχοινί ήταν τόσο σφικτά δεμένο που εισχωρούσε στο πόδι μου και το έκανε να αιμμοραγεί. Οι πληγές δεν καθαρίζονταν κι έτσι μολύνθηκαν με αποτέλεσμα τώρα να περπατώ μετα βίας, κάτι που είναι πολύ επώδυνο.

Εδώ στην Κύπρο αντιμετωπίζαμε μια ήπια αρχή για τον χειμώνα, όμως μια συννεφιασμένη μέρα λάβαμε ένα τηλεφώνημα απο έναν ηλικιωμένο αγρότη ο οποίος ζεί στο χωριό Μαλιά, της επαρχίας Λεμεσού. Είχε ένα θηλυκό γαϊδούρι το οποίο δεν του χρησίμευε πλέον για εργασία και δεν μπορούσε να του παρέχει τροφή κατα την διάρκεια του χειμώνα. Έτσι, η μόνη λύση που μπορούσε να σκεφτεί ήταν να την σκοτώσει. Μιλούσε για το πρόβλημα του στο καφενείο του χωριού του με την ελπίδα πως κάποιος απο τους συγχωριανούς του να έπαιρνε το γαϊδούρι υπό την φροντίδα του.