Μικρό και μεγάλο?!
Μερικές εβδομάδες μετά την άφιξη του Τζίμη, λάβαμε ένα απεγνωσμένο τηλεφώνημα από ένα φίλο κάποιου ηλικιωμένου ιδιοκτήτη. Η ιδιοκτήτρια, τυφλώθηκε εντελώς μετά από χρόνια προβλήματα και δεν μπορούσε πλέον να φροντίζει το αγαπημένο της γαϊδουράκι το οποίο χρησιμοποιούσε για εργασία.
Η άφιξη ενός πολυαγαπημένου γαϊδουριού
Σας συστήνουμε τον Τζίμη! Μπορεί τα αυτάκια του να γέρνουν προς τα πίσω, όμως παρά τις αμέτρητες φωτογραφίες που του έχουμε βγάλει, τέντωνε τα αυτιά του όταν ήδη η φωτογραφική μηχανή έκανε κλικ!! Θα έχετε διαβάσει πολλές τραγικές ή και λυπητερές ιστορίες σχετικά με γαϊδουράκια τα οποία έχουμε μαζέψει , όμως αυτή είναι μια υπέροχη ιστορία.
Η ΠΡΩΤΗ ΑΦΙΞΗ ΤΟΥ 2011!
Σάλυ
Στις 18 Ιανουαρίου 2011, λάβαμε ένα τηλεφώνημα από κάποιον ο οποίος μας ζητούσε αν μπορούσαμε να παραλάβουμε το γαϊδουράκι του πατέρα του. Ο πατέρας του ήταν πολύ άρρωστος στο νοσοκομείο αντιμετωπίζοντας πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας. Ανησυχούσε πολύ για το γαϊδούρι του πατέρα του καθώς ο ίδιος δεν μπορούσε να το φροντίζει αφού ζει μακριά από το χωριό και επίσης δεν υπήρχε κανένας άλλος διαθέσιμος να τον βοηθήσει με αυτό το θέμα.
Νέα άφιξη Σεπτ 10 Πωλίνα
Ελπίδα για την Πωλίνα
Η Πωλίνα είναι πάνω από 25 ετών και υπήρξε ένα πολύ αγαπητό γαϊδούρι που ανήκε σε μία πολύ ηλικιωμένη ιδιοκτήτρια. Όπως με τα περισσότερα εργαζόμενα γαϊδούρια εδώ, έτσι και η Πωλίνα χρησιμοποιούταν για όλες τις δουλειές – μετέφερε ελιές και λαχανικά, καυσόξυλα και όλα τα συναφή. Η ιδιοκτήτρια πάλευε για να βρεί πεταλωτή για να περιποιηθεί τις οπλές της Πωλίνας, κάτι το οποίο ήταν πολύ ανησυχητικό αφού οι δύο μπροστινές οπλές της είναι πολύ παραμορφωμένες. Η ιδιοκτήτρια της έμαθε για εμάς και ένιωσε ότι το γαϊδούρι της θα λάμβανε την σωστή φροντίδα και περιποίηση που χρειαζόταν εάν έστελνε την Πωλίνα κοντά μας.
Μία υιοθεσία σώζει τον Μάρκο από τον πυροβολισμό
Μία νεαρή γυναίκα, η οποία ζει στον Άγιο Ιωάννη Αγρού, επικοινώνησε μαζί μας καθώς είχε ακούσει πως κάποιος ιδιοκτήτης γαϊδουριού, σκόπευε να πυροβολήσει ή να εγκαταλείψει το γαϊδούρι του αφού δεν μπορούσε πλέον να το συντηρεί. Μίλησε στον ιδιοκτήτη για το Καταφύγιο και τότε εκείνος μας τηλεφώνησε για να ρωτήσει εάν θα μπορούσαμε να το πάρουμε κοντά μας. Στις 9 Ιουνίου πήγαμε να παραλάβουμε τον Μάρκο. Ο ιδιοκτήτης του δεν ήθελε στα αλήθεια να πυροβολήσει ή να εγκαταλείψει τον Μάρκο – απλά δεν είχε πλέον την οικονομική ευχέρεια να τον συντηρεί και σκέφτηκε πως δεν είχε άλλη επιλογή -.
Νέες αφίξεις από τον Ζωολογικό Κήπο Λεμεσού
Τα δύο γαϊδουράκια τα οποία φιλοξενούνταν στον Ζωολογικό Κήπο Λεμεσού, μας ήταν γνωστά, καθώς η Λειτουργός Ευημερίας του Καταφυγίου μας, έκανε την επίσκεψη της μερικές φορές κάθε χρόνο για να δεί πως περνούσαν και αν χρειαζόταν να προσφέρει την βοήθεια της. Οι υπεύθυνοι του Ζωολογικού Κήπου, επικοινώνησαν μαζί μας τον Μάϊο του 2010 για να μας ενημερώσουν ότι θα έκλειναν το μέρος για ένα χρονικό διάστημα και ήθελαν να αφήσουν τα δυό τους γαϊδουράκια κοντά μας. Έτσι, στις 3 Ιουνίου,ο Λιμνατίτης και ο Σταχτής εντάχθηκαν μαζί μας στο Βουνί.
Ζώντας ανάμεσα σε σιδερικά
Η Λίντυ αγοράστηκε ως κατοικίδιο για τα παιδιά κάποιου ιδιοκτήτη. Δυστυχώς δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον εκ μέρους των ιδιοκτητών κι έτσι η Λίντυ είχε μόνο τα πρόβατα για συντροφιά. Εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών, ο ιδιοκτήτης της δεν μπορούσε να πληρώνει για την τροφή των ζώων του κι έτσι μας ρώτησε εάν θα ήταν εφικτό να πάρουμε την Λίντυ στο Καταφύγιο μας.
Δεμένος σε ένα φορτηγό
Ο ιδιοκτήτης του Ρομπέρτο έκανε τα πάντα για το γαϊδουράκι του όμως εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών, ο ιδιοκτήτης έπρεπε να βρεί μία πλήρη απασχόληση στη πόλη και είχε πολύ λίγο χρόνο για να φροντίζει τον Ρομπέρτο. Έτσι, ζήτησε από ένα φίλο του ο οποίος διατηρούσε μία φάρμα με αγελάδες, να πάρει τον Ρομπέρτο κοντά του. Πέρασαν κάποιοι μήνες μέχρι ο ιδιοκτήτης να ξαναδεί το γαϊδουράκι του, όταν ήρθε ο καιρός να μας συνοδέψει με τον πεταλωτή για να φροντίσουμε τις οπλές του.
Η ιστορία του Τζώρτζη
_0.node.JPG "Η Ιστορία του Τζώρτζη")
Δεν ξέρω πως είχε συμβεί. Πιστέυω ότι ο διοκτήτης μου δεν με ήθελε πλέον επειδή το ένα μου πόδι βρισκόταν σε άσχημη κατάσταση. Συνήθιζε να με δένει στα δέντρα και το σχοινί ήταν τόσο σφικτά δεμένο που εισχωρούσε στο πόδι μου και το έκανε να αιμμοραγεί. Οι πληγές δεν καθαρίζονταν κι έτσι μολύνθηκαν με αποτέλεσμα τώρα να περπατώ μετα βίας, κάτι που είναι πολύ επώδυνο.
Η Ιστορία της Σιερούς
Εδώ στην Κύπρο αντιμετωπίζαμε μια ήπια αρχή για τον χειμώνα, όμως μια συννεφιασμένη μέρα λάβαμε ένα τηλεφώνημα απο έναν ηλικιωμένο αγρότη ο οποίος ζεί στο χωριό Μαλιά, της επαρχίας Λεμεσού. Είχε ένα θηλυκό γαϊδούρι το οποίο δεν του χρησίμευε πλέον για εργασία και δεν μπορούσε να του παρέχει τροφή κατα την διάρκεια του χειμώνα. Έτσι, η μόνη λύση που μπορούσε να σκεφτεί ήταν να την σκοτώσει. Μιλούσε για το πρόβλημα του στο καφενείο του χωριού του με την ελπίδα πως κάποιος απο τους συγχωριανούς του να έπαιρνε το γαϊδούρι υπό την φροντίδα του.
Το γαϊδούρι που ήρθε και έφυγε!
Λάβαμε ένα τηλεφώνημα από ένα Βρετανό ο οποίος ζεί σε ένα γειτονικό χωριό, σχετικά με κάποιο γαϊδούρι το οποίο εμφανίστηκε στη πόρτα του. Αφού μας τηλεφώνησε, επικοινωνήσαμε με αρκετούς κοινοτάρχες και την τοπική αστυνομία για να δούμε σε ποιόν ανήκε. Αφού δεν φανήκαμε τυχεροί, παραλάβαμε το γαϊδούρι, ευχαριστήσαμε τον κύριο που το φρόντιζε μέχρι να το πάρουμε και το φέραμε στο Καταφύγιο. Υπέρβαρο και με μεγάλα νύχια, ο Στερακό (πήρε το όνομα του από το χωριό που το βρήκαμε) δέχτηκε ένα γερό κτηνιατρικό έλεγχο και περιποιηθήκαμε τις οπλές του.
Δεν έχουμε ξαναδεί κάτι τέτοιο ποτέ!
Όταν πρόκειται για ζώα, ποτέ δεν σταματάς να μαθαίνεις ή και να βλέπεις κάτι νέο. Αυτό βγήκε αληθινό όταν παραλάβαμε ένα ανεπιθύμητο γαϊδούρι με ένα τεράστιο κόκαλο αναπτυσσόμενο στο πλευρό του σαγονιού του. Τα μικρότερα μπορούν κάποτε να εντοπισθούν, αλλά αυτό ήταν τεράστιο. Μία από τις μεγάλες ανησυχίες μας ήταν ότι ο Νόμπυ θα μπορούσε με το παραμικρό να μπλέκει το κόκαλο αυτό στην περίφραξη και ακόμα και στον στάβλο του, το χτύπησε αρκετές φορές και αιμορραγούσε.
Γκλέν
Ο Γκλέν βρέθηκε να περιπλανιέται στο δρόμο μερικά χιλιόμετρα μακριά από το Καταφύγιο. Αδυνατώντας να βρούμε τον ιδιοκτήτη του, πήγαμε να τον παραλάβουμε και σοκαριστήκαμε με αυτό που είδαμε. Ο Γκλέν ήταν αδυνατισμένος, καλυμμένος με κοψίματα και γρατζουνιές και σε όλο του το σώμα είχε περιοχές όπου το τρίχωμα είχε πέσει αφήνωντας το με γυμνό δέρμα. Εμφανώς ήταν ένα εργαζόμενο γαϊδούρι και ήταν πάνω από 25 ετών και μπορούσαμε να διακρίνουμε εύκολα πως είχε αρκετά οδοντικά προβλήματα. Τα περισσότερα γαϊδούρια, όταν εγκαταλειφθούν, δεν χάνουν βάρος καθώς βρίσκουν αρκετά χόρτα για να φάνε.
Ένα Λυπηρό Τέλος
Λάβαμε ένα τηλεφώνημα από ένα κάτοικο ενός χωριού κοντά στη Λευκωσία σχετικά με ένα άλογο και ένα γαϊδούρι, τα οποία είχαν εγκαταλειφθεί. Αρχικά μας είχαν πει πως το άλογο περιπλανιόταν στην περιοχή για περίπου 6 μήνες και πως το γαϊδούρι ήταν εκεί για 2 μήνες. Οι κάτοικοι της περιοχής είχαν προσπαθήσει να πιάσουν τα δύο αυτά ζώα αλλά το άλογο γινόταν επιθετικό όταν κάποιος πλησίαζε το γαϊδούρι. Ούτε το άλογο μπορούσε να πιαστεί.
Ασυνήθιστο στην Κύπρο
Πριν από λίγους μήνες, επικοινώνησε μαζί μας κάποιος ο οποίος δεν μπορούσε πλέον να φροντίζει το γαϊδούρι του. Την δεδομένη στιγμή η μικρή μας Μονάδα Απομόνωσης ήταν πλήρης όμως ο ιδιοκτήτης ήταν πρόθυμος να περιμένει για λίγο μέχρις ότου έχουμε λίγο χώρο.
English
Ελληνικά
