Λάβαμε ένα τηλεφώνημα από ένα κάτοικο ενός χωριού κοντά στη Λευκωσία σχετικά με ένα άλογο και ένα γαϊδούρι, τα οποία είχαν εγκαταλειφθεί. Αρχικά μας είχαν πει πως το άλογο περιπλανιόταν στην περιοχή για περίπου 6 μήνες και πως το γαϊδούρι ήταν εκεί για 2 μήνες. Οι κάτοικοι της περιοχής είχαν προσπαθήσει να πιάσουν τα δύο αυτά ζώα αλλά το άλογο γινόταν επιθετικό όταν κάποιος πλησίαζε το γαϊδούρι. Ούτε το άλογο μπορούσε να πιαστεί. Μετά από την διευθέτηση μας για να συναντήσουμε τον τοπικό Κυβερνητικό Κτηνίατρο, πήραμε ένα από τα τρέιλερ μας πάνω από τα βουνά και κατά μήκος της πεδιάδας, ανακαλύπτοντας πως και τα 2 αυτά ζώα είχαν εγκαταλειφτεί πριν από δυόμιση χρόνια σε μια τελείως απερίφρακτη περιοχή με πολλές δεκάδες εκτάρια σιτηρών. Καθώς και τα δύο αυτά ζώα δεν μπορούσαν να ημερωθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα και καθώς δεν υπήρχε πουθενά αλλού κάποια μικρότερη περιοχή να τα πάρουμε, δεν ήμασταν καθόλου αισιόδοξοι στο να τα πιάσουμε. Εντούτοις, μετά από πολύ ώρα το άλογο πιάστηκε και έτσι μετά επικεντρωθήκαμε στο γαϊδούρι. Ήταν επιβήτορας με απίστευτα υπεραναπτυγμένες οπλές οι οποίες το καθιστούσαν πολύ δύσκολο να περπατήσει το γαϊδούρι και ήταν εμφανές πως, παρόλο που δεν ήταν πολύ υπέρβαρο, ήταν σε επείγουσα ανάγκη για κτηνιατρική φροντίδα και επίβλεψη από πεταλωτή. Μας πήρε περισσότερο να πιάσουμε το γαϊδούρι από ότι είχαμε προβλέψει, παρά τις υπεραναπτυγμένες οπλές του και επίσης τεκμηριώθηκε ότι το άλογο, το οποίο υφίστατο μια μεγάλη βλάβη στα μάτια η οποία επέφερε τύφλωση, είχε δεθεί πολύ μαζί με το γαϊδούρι. Χωρίς να έχουμε οποιεσδήποτε ευκολίες, πάρθηκε η απόφαση να φέρουμε κοντά μας και τα δύο ζώα. Οι οπλές του γαϊδουριού ήταν τόσο μακριές, που μόλις που χωρούσε στο τρέιλερ. Το πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζαμε ήταν στο που θα βάζαμε τα δύο αυτά ζώα – οι στάβλοι απομόνωσης μας είναι ικανοποιητικοί για γαϊδούρια αλλά όχι για ένα τεράστιο άλογο και έτσι δεν θέλαμε να προκαλέσουμε σε κανένα από τα ζώα το οποιοδήποτε άγχος χωρίζοντας τα. Ευτυχώς , κάποιοι πολύ καλοί φίλοι ήρθαν να μας ευκολύνουν παίρνοντας το γαϊδούρι και το άλογο στην αυλή τους όπου εκεί είχαν ήδη άλογα και κυρίως, εκεί θα μπορούσαμε να έχουμε μαζί αυτά τα δύο ζώα, αλλά μακριά από τα υπόλοιπα άλογα.

Τους είχαμε δώσει κάποιο χρόνο για να τακτοποιηθούν εκεί και ακολούθως, ο κτηνίατρος μας έκανε έλεγχο και στα δύο ζώα και συνεργάστηκε με τον πεταλωτή μας για να διαπιστωθεί τι μπορεί να γίνει με το την κατάσταση του γαϊδουριού, καθώς βρισκόταν σε μεγάλη δυσφορία από τον πόνο. Με υπερβολική φροντίδα, οι οπλές περιποιήθηκαν αργά και με προσοχή, του τοποθέτησαν πέταλα και του χορηγήθηκαν παυσίπονα. Μέσα σε 48 ώρες μπορούσαμε πλέον να διαπιστώσουμε μεγάλη βελτίωση και το γαϊδούρι άρχισε πλέον να δείχνει λίγη εμπιστοσύνη στους ανθρώπους γύρω του. Μετά από μικρό χρονικό διάστημα, τα παυσίπονα που του χορηγούνταν άρχισαν να μειώνονται και το γαϊδούρι φαινόταν να τα πηγαίνει καλά. Δυστυχώς όμως μετά από μερικές εβδομάδες, η ενδονυχίτιδα του γαϊδουριού άρχισε να του προκαλεί πολλά προβλήματα και παρά τις μεγάλες προσπάθειες μας, έπρεπε να παρθεί η απόφαση να το θανατώσουμε.

Βλέπουμε πολλά γαϊδούρια με υπεραναπτυγμένες οπλές, όπου τα περισσότερα από αυτά έχουν ήδη έρθει και ακόμη έρχονται κοντά μας τελικά. Αφήνοντας τις οπλές ενός γαϊδουριού να μεγαλώσουν τόσο πολύ, μπορεί και προκαλεί στο ζώο αφόρητο πόνο. Μερικές φορές δεν μπορεί να γίνει κάτι που να ανακουφίσει τον πόνο ή να αποτρέψει περεταίρω ζημιά στα κόκαλα και τους τένοντες και έτσι η ευθανασία είναι η μόνη οδός.

Ευτυχώς, το άλογο έχει τακτοποιηθεί καλά και ελπίζουμε πως σύντομα θα είναι έτοιμο για να υιοθετηθεί.

Για περισσότερες πληροφορίες που αφορούν την ενδονυχίτιδα, παρακαλώ δείτε τον Τομέα Συμβουλών μας και το Φύλλο Γεγονότων Ενδονύχίτιδας.